Profesor Beridan
U našem gradu često na ulici ili u nekom lokalu srećemo starijeg čovjeka ,manjeg rasta , obično u odijelu i karakterističnog hoda sa pognutom glavom. Kada podigne glavu , nasmije se i započne razgovor, a tada priča jakim i prepoznatljivim glasom koji je obrazovao mnoge generacije gimnazijalaca .Novije generacije ga ne poznaju, ali one do 2017.godine ga sigurno dobro znaju, jer se radi o poznatom profesoru geografije i sindikalnom aktivisti.
Profesor Beridan (Salih) Jusuf je rođen 15.06.1953.godine u Bersalićima kod Olova. Gimnaziju u Olovu je završio 1972.godine nakon čega studira na Prirodno matematičkom fakultetu u Sarajevu na odsjeku Geografije. Studij uspješno završava 1976.godine i počinje raditi u rodnom Olovu do 1978.godine. Tada se javlja na raspisani konkurs i iste godine počinje raditi u SŠC Živinice kao profesor geografije.Početkom 1983.godine prelazi na funkciju načelnika Opšte uprave i društvene djelatnosti SO Živinice, i tu ostaje do 1989.godine.Ove godine se ponovo vraća u SŠC Živinice na ranije radno mjeto profesora geografije. Ubrzo 1992.godine postaje direktor Poljoprivredne i drvoprerađivačke škole, koja je u to vrijeme bila jedna od dvije radne organizacije (RO) SŠC Živinice.Na ovoj funkciji ostaje do 1994.godine kada se vraća na ranije radno mjesto profesora geografije i tu ostaje do 1997.godine. Te godine je imenovan za direktora SŠC Živinice i ostaje na funkciji do 2001.godine.Ponovo se vraća na ranije radne mjesto i kao profesor geografije je 2017.godine penzionisan.
Tokom cijelog radnog staža bio je i politički aktivan u Sindikatu Općinskog vijeća Živinice, Kantonalnom odboru srednjih škola , u Republičkom vijeću sindikata, a jedno vrijeme je bio i Predsjednik sindikata MŠC Živinice.
I danas je jako društven, i na javnim mjestima je uvijek u većem društvu svojih kolega ili sugrađana.
Bez obzira na godine, i danas ima isti glas, praćen vječitim osmijehom i vedrim duhom.Dobro prati aktuelna politička zbivanja, pa su njegovi komentari jezgroviti i razložni.
Kao humanista i čestit čovjek nije ostao upamćen kao strog profesor ,već čovjek koji se kao član komisija za polaganje ispita na popravnom roku, ili zbog odsustva predmetnog profesora, svojski trudio da se svakom učeniku izađe u susret. Nije se libio da se objeđuje sa drugim članovima komisije, pa i da se posvađa sa njima. Svoju funkciju sindikalnog aktiviste nije shvaćao olako, već se trudio da sindikalna načela sprovodi svuda i na svakom mjestu. Da je taj trud ostao zapažen najbolje svjedoče funkcije i mnogobrojna priznanja. Iako mu je jedna kćerka odselila u Sarajevo i poziva ga da se tamo preseli, on ne može bez svojih Živinica i svoje ustaljene maršrute od kuće na Sjeveru , ispod podvožnjaka, pored BKC-a pa do Bulevara ,a popodne nazad istim putem.Na tom svom putu i boravku u centru grada uvijek sretne nekoga od svojih učenika , kolegu iz gimnazije, opštine ili iz sindikata, i svakome od njih je nekada i negdje pomogao, nekome dobrim savjetom, a ponekom i ličnim zalaganjem.
U Sarajevu je i njegov brat Izet, ugledni univerzitetski profesor u penziji, i svi njegovi drugovi i poznanici iz Olova ,ugledni biznismeni ili visoki funkcioneri sa kojima ima svakodnevne kontakte. Zovu ga i govore da nema više šta tražiti u ovom malom gradu, ali samo on zna zašto je i kada zavolio baš ovaj grad, poklonio mu svoju mladost i ostao mu odan do danas. Mnoge njegove radne ili sindikalne kolege koje su ga rado prihvatile u svoj kolektiv odavno je nekuda odnio rat ili sudbina u mirni kutak nadomak šume u Glavinićima, ali ostali su neki bez kojih ne može, i sa kojima pije svoju jutarnju kafu.
Memorija ovog grada je duga i trajna, pa se sve dobro i loše pamti, a profesor svojim životnim primjerom dokazuje da se još uvijek isplati biti obrazovan, pošten i human, bez obzira na novo vrijeme globalizacije i kvantifikacije gdje se ljudi mjere po bogatstvu ili po broju lajkova ili pratilaca na društvenim mrežama.